روح ولایت است.


بالاتر از اجابت

حالا دعا که می‌کنی باید بدانی بالاتر از اجابت، این است که اگر اجابت نشد خوشحال¬تر شوی. چرا؟ ما باید اماممان را مطلق بدانیم. و بدانیم که ما ظاهر را می‌بینیم و امام، باطن را. و اگر اجابت نشد بدانی درخواست تو به صلاحت نبوده است. این، اعظم از اجابت است. پس تو اگرخودت را مطلق ندانی و امامت را مطلق بدانی از «اجابت نشدن» نه این که ناراحت نمی‌شوی خوشحال هم می‌شوی. باید بدانی ولایت، پدر ماست. ما را دوست دارد. آبروی ما را می‌خواهد. 
این حرف، "رضاً بقضائک و تسلیماً لأمرک لامعبود سواک" در برابر خدا و امام است. البته ما از این حرف¬ها فقط خوشمان می‌آید، در عمل کُمیتمان لَنگ است؛ مثل حکایت آن شخصی که هر چه حاجتش را از امام رضا‏(ع) خواست، اجابت نشد. به شیخ بهایی رجوع کرد. اجابت شد، اما باعث شد آبرویش برود. به شیخ اعتراض کرد. او هم در پاسخ همین را گفت که امام رضا‏(ع) می‌دانست آبرویت می‌رود اما من نمی‌دانستم؛ واسطه شدم ایشان هم اجابت کرد.

...