روح ولایت است.


مقدمه

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت
  به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد.
«حاج حسین خوش لهجه» این پیر فرزانه، این سالخورد علم ولایت خوانده را آنانی که دل به مهر امامت گرو داده¬اند و زلف در زلف ولایت گره زده¬اند می¬شناسند. او که سال¬هاست از خوان الهی ارتزاق جسته و با پیمانة ولایت پیمان بسته و کام از مشرب امامت مشروب ساخته است. سال¬هاست در گوشه¬ای از خانة با صفایش، خوانی مصفّا گسترده و تشنگان را از صافی معرفت می¬چشاند و زکات این علم «خداداد» را بی¬منّتی در کام خداجویان حقیقی می¬چکاند؛ پیر عارفی که خود مصداق بارز این حقیقت است که: «دستیابی به علم ولایت بیش از آنکه به سواد محتاج باشد نیازمند اطاعت از امر خداست». و امر خدا همان ولایت است که اطاعت از آن، موجب اتصال به علم ولایی می¬شود : 
«لیس العلم بکثرة التعلّم و انما هو نور یقذفه الله فی قلب من یرید الله ان یهدیه». این پیر عاشق، قریب به دو دهه با عارف آسمانی، عالم ربانی، آقای حاج شیخ عباس تهرانی پیوندی نزدیک داشته و از محضر ایشان خاطرات و دقایق بسیار در جان و ضمیر خویش نگاشته و دل به دل راه داشته و به قول خویش رابطة «لحمک لحمی» داشته¬اند. علاوه بر این ارتباط معنوی ایشان مدتی نیز در درس اخلاق آیت الله مشکینیره) در مدرسة حجّت، شرکت جسته و برای مدتها در حلقه یک ارتباط به سر می¬برده¬اند. 
و اکنون این مائیم که در حلقة علم بی¬حدّش در برابر سرو معرفتش زانو زده¬ایم و از ریشه¬های حکمتش که سیراب از چشمه سرشار الهی است چشیده¬ایم و از شاخه¬های گشاده دستانش به بام عبادت و ایمان واقعی سرک کشیده¬ایم، تا امروز که از میان یاران رفیق و شاگردان صدیق ایشان، آقای اسماعیل یعقوبی، تلاش کرده طی یک سخنرانی، از بیانات ایشان و بر مبنای آیات و روایات به واکاوی برکات موجود در یکی از عنایات ولایی بپردازد و به افشای بخشی از عظمت و حقیقت وجودی حضرت فاطمه(س) روی آرد؛ مطالبی که «حاج حسین» آن را عصارة هشتاد سال عمر خویش می¬داند. 
بررسی احوالات شیعه نشان می¬دهد که یکی از درخواست¬های اصلی وی از خداوند و ائمه(علیهم السلام) القای معرفت ولایی است، همچنان که همواره در تلاش بوده تا مجوّزی برای افشای گوشه¬ای از این معرفت القایی دریافت کند، تا بدین وسیله وعدة «فتح مبین» دربارة او محقّق گردد؛ یعنی همان طور که رسول گرامی اسلام(ص) امیر المؤمنین را بر سر دست برد و به همة خلقت نشانش داد، شیعه نیز به سهم خود، افشاگرگوشه¬ای از القائات ولایی است، و وظیفه دارد که محبت امیر المؤمنین را معرفی کند. امید که با رعایت احترام و ادب به کلام ولایت، و با مطالعة کامل این مجموعه، و به شرط پرهیز از حبّ دنیا، ما نیز جزء عارفین به حقّ ولایت،با شیم تا به مرگ جاهلیت از این دنیا نرویم که: «من مات و لم یعرف امام زمانه مات میتةً جاهلیه» 
لازم به ذکر است در تدوین این مجموعه، پس از پیاده کردن نوار سخنرانی، با ارشادها و نظرات صائب حاج حسین ،فرازهایی از سخنان ایشان، متناسب با مبحث سخنرانی اضافه شده که با قلم پررنگ¬تر و بدون ویرایش آورده شده است. 
همچنین به رسم معهود و در حد مطلوب مستندات آیات و روایات در پاورقی ذکر شده است. اگر چه «حاج حسین» معتقد است: 
«سند خواستن درست است، اما سند تشخیص دادن سخت است. اینکه بدانی از چه کسی سند باید بخواهی. حرف ولایت خودش سند است. اگر سند بیاوری¬،تو سندپرستی. واقعیت که سند نمی¬خواهد. ما باید هوشیار باشیم اگر کسی غیر از حرف خدا و پیامبر را زد باید بگوئیم سندش کجاست. امّا کسی که عناد دارد؛ اگر سند هم بیاوری آخرش ایراد می¬گیرد. اینها کسانی هستند که از خود امام زمان هم سند می‏خواهند.» 
در پایان از تلاش¬های مخلصانة همه عزیزانی که در تنظیم این مجموعه همکاری کرده¬اند سپاسگزاری می‏نمائیم.  

...