روح ولایت است.


امیرالمومنین، ولایت را بهتر بشناسیم.

به فرموده ایشان مطالب این کتاب به صورت بخش بخش در اختیار خوانندگان قرار می گیرد.

مطالب این کتاب برگرفته بخشی از زحمات بسیار یکی از عرفای بزرگ شیعه که برای شناخت بهتر امیرالمومنین علی علیه السلام بیان شده است می باشد. ان شا الله قدردان حقایق ارزشمندی که در اختیارمان قرار گرفته باشیم.

مقدمه:

بعد از رسول‌الله هفتاد هزار نفر القای خلقی داشتند که دنبال آن دو نفر رفتند، چون القای خلقی را شیطان رهبری می‌کند اما به آن چهار یا پنج‌نفر که طرف امیرالمومنین ماندند القای امری شده بود. اغلب این مردم پیرو شیطانند نه اینکه پیرو امرِ امیرالمومنین باشند. کسی که پیرو امیرالمومنین یا امام‌زمان باشد القای امری به او می‌شود و این کتاب را می‌پذیرد اما اگر به او القای خلقی بشود چونکه پیرو شیطان است پذیرش این کتاب را ندارد. این کتاب را کسی می‌پذیرد که دنیا را نپذیرفته باشد، اگر دنیا را پذیرفته باشد این کتاب را والله بالله نمی‌پذیرید. چون‌که این کتاب، مذمت دنیاست. کسی که امیرالمومنین را نشناسد نه در دنیا، بلکه در تمام خلقت مذمت شده است.[1] امیدوارم که ما به‌واسطه حرف‌هایی که در این کتاب گفته شده ولایت را بهتر بشناسیم.

در این کتاب به اندازه‌ای گفته‌ام که بعضی‌ها مرا مجرم نکنند وگرنه به دینم و به آیینم قسم حرف‌های دیگری هست که نمی‌توانم بزنم. نجات شما و دینتان در این حرف‌هاست.

به تمام آیات قرآن اگر کسی تا آخرِ این کتاب را بخواند، آخرِ ولایت را فهمیده است. ولایت که آخر ندارد یعنی خدا یک بیداری به او می‌دهد که مذمت‌های تا آخرِ دنیا را می‌فهمد اما اگر این کتاب را تا آخر نخواند مثل طلحه و زبیر است که ادعای دین و دیانت کردند اما دنبال خلق رفتند و به جای مذمت دنیا، لذتش را فهمیدند. لذت دنیا از علی و فرزندان علی به دور است، مگر این کتاب را تا آخر بخوانید و اشک بریزید که خدایا ما این حرف‌ها را بفهمیم. خدایا ما علی شناس باشیم نه علی‌گو. خدایا ما امام‌زمان شناس باشیم نه امام‌زمان گو. خدایا ما زهرا شناس باشیم نه زهراگو. کسانی این کتاب را می‌فهمند که عناد و من نداشته باشند و گرنه نمی‌فهمند. چونکه این کتاب زحمت‌های حضرت زهرا و ائمه‌طاهرین است.

نمی‌خواهم به کسی توهین کنم اما می‌خواهم شما را بیدار کنم. اغلب کتاب‌ها حرف ولایت است حمایت از ولایت نیست، این کتاب حمایت و افشای ولایت است، از شما درخواست می‌کنم که قدردانی کنید. اگر در تمام کتاب‌ها دو کلام از این حرف‌ها باشد من اگر زنده بودم صد هزار تومان انعام می‌دهم، چون آن‌ها به امر خودشان یا به امر خلق است. اگر کتاب نوشتن با القای خدا باشد آن کتاب وصل به امر خداست، اغلب کتاب‌هایی که می‌نویسند وصل به نظر خودشان است. نمی‌گویم کتاب ننویسید، بنویسید اما در آن کتاب باید امیرالمومنین باشد. کتابی که در آن علی نباشد دفتر است یعنی خودت نوشته‌ای و به منیت خودت وصل است حالا هرچقدر هم که قطرش زیاد باشد! کتاب باید به قطب عالم امکان اتصال باشد و قلمتان هم به لوح و قلم، نه این‌که به خلق اتصال باشد. این کتاب، امر خدا و ائمه‌طاهرین است. باید ولایت به شما تزریق شود تا به این کتاب توجه کنید. وقتی‌که ‌خوانده می‌شود هشدار دهنده به خلق و تعجب‌آور است. امیدوارم که خدا «من» را از ما بگیرد و خودش را به ما بدهد، عناد را بگیرد و به جای آن ائمه‌طاهرین را به ما بدهد.



[1]  امیرالمومنین فرمود: خداوند مخلوقی را نیافرید مگر آنگه از او به وحدانیت و ولایت برای ائمه پاک اعتراف گرفت و برای دشمنانشان برائت گرفت.  بحارالانوار: ج 25 ص 170

...