روح ولایت است.


غریبی امام رضا

اغلب مردم اگر ائمه طاهرین مطابق میل‌شان باشد قبول دارند. ما هم مانند آن‌ها هستیم. اغلب مردم عقیده دارند غریبی امام رضا برای اینست که از مدینه به ایران آمده و تنهاست، اما این درست نیست! غربت امام رضا اینست که حرفش را قبول نمی‌کردند. چه کسانی؟! بیشتر امام‌زاده‌ها هم جزو همان مردم بودند. توهین و جسارت از این بدتر نیست که جوادالائمه را به فرزندی حضرت قبول نداشتند. می‌خواهم افشا کنم که اغلب مردم حتی بیشتر امام‌زاده‌ها آن‌طرفند. چرا؟ خود امام صادق می‌فرماید: نسب ما شرط نیست ولایت ما شرط است.[1] حالا این‌ها که قوم و خویش‌های امام رضا بودند این‌را نفهمیدند. وقتی یاد آن می‌افتم جگرم می‌سوزد، گویا امام رضا را می‌بینم، مردم و امام‌زاده‌ها را هم می‌بینم. حرف یک کف‌شناس را قبول کردند اما از امام قبول نکردند. امام رضا و جوادالائمه را به بیابان برده و یک بیل به دستشان داد که زمین را بشکافند. بعد گفت که او فرزند امام است. حالا امام‌زاده‌ها قبول کنند.[2]ماهم مثل آن‌ها هستیم. مگر امام زمان را می‌شناسیم؟ امام زمان گفته بدچشمی نکن، خدعه نکن، معامله ربوی نکن، دروغ نگو، کسی را به غیر خدا نخواه، دنبال خلق نرو... آیا ما به امر امام زمان هستیم؟ اطاعت امر امام، شناخت امام است. ما که امر امام زمان را اطاعت نمی‌کنیم، او را نمی‌شناسیم پس می‌میریم به زمان جاهلیت. درباره‌ی مردم آن زمان گفت مرتد و کافرند، برای این زمان می‌گوید از هزار نفر یک نفر با دین از دنیا نمی‌رود.



[1] قال الصادق: «ولایتی لعلی بن ابی طالب احب الی من ولادتی منه. لان ولایتی له فرض و ولادتی منه فضل» امام صادق فرمود: ولایت علی بن ابی طالب در نزد من محبوب تر است از آنکه من از نسب اویم. زیرا ولایت او فرض و واجب و نسب از او فضل است. بحار: ج 39 ص 300

[2] مناقب: ج 4 ص 387

...